EY KAR…

Süzülürek inerken toprağa bembeyaz tane tane,
Daha önce değmemiş ne bir nefes, ne bir el…
Herkesin! yüzünde bir sevinç, bir mutluluk…
İşte o kar.

Gördüğümüzün resmi bu…
Görmediğimiz yansımaları da var.

Tanelerini düşür yere…
Toprağa tutun, umut ol ey kar.
Muştu ver yeryüzüne ilkbaharın adımlarını,
Hazırla hayata tüm tohumları…

Ama yağma yoksulun damına, sızma su olup içeri….
Tut suyunu ey kar,
Üşütme ayakkabısız ayakları…
Çizmesi, montu olmayanlarda seni seviyor bunu bil,

Belki, çatlak bir camdan bakıyor dışarı bir çocuk,
Macunlanmış pencerelerinden sızıyor içeri,
Yağan kar tanelerinin acı soğuğu…

Ne bulmuşsa yakmıştır şimdi annesi,
Yeterki değmesin çocuğuna soğuğun acı nefesi…

Vicdanlara sesleniyorsun ey kar.
Getirirken kendi müjdeni…
Yağma yoksulun damına ey kar.
Üzme seni seveni…

17 Ocak 2021

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s